Openbaring 7:9-17 - Iets wat eg is

Skriflesing (Openbaring 7:9-17)

DIE GROOT SKARE IN DIE HEMEL

9Hierna het ek gesien, en kyk, daar was ‘n baie groot skare, wat niemand kon tel nie. Hulle was afkomstig uit elke nasie en stam en volk en taal, en het voor die troon gestaan, en voor die Lam. Hulle het lang wit stolas gedra, met palmtakke in hulle hande. 10Hulle het met ‘n harde stem uitgeroep: “Die verlossing behoort aan ons God, wat op die troon sit, en aan die Lam!” 11Al die engele het rondom die troon, en ook rondom die ouderlinge en die vier lewende wesens, gestaan. Hulle het toe op hulle gesigte neergeval voor die troon, en God aanbid 12en gesê: “Amen! Die lof, die heerlikheid en die wysheid, die dank en die eer, die krag en die sterkte kom ons God toe vir ewig en ewig. Amen!” 13In antwoord daarop het een van die ouderlinge vir my gevra: “Hierdie mense wat die lang wit stolas dra, wie is hulle, en waar kom hulle vandaan?” 14Ek het hom geantwoord: “Meneer, u is die een wat weet.” En hy het vir my gesê: “Dit is die mense wat uit die groot verdrukking kom. Hulle het hulle lang stolas gewas, en wit gemaak in die bloed van die Lam. 15Daarom is hulle voor die troon van God, waar hulle Hom dag en nag in sy tempel dien. En Hy wat op die troon sit, sal sy tent by hulle opslaan. 16Hulle sal nie meer honger of dors word nie; nie die son nie, ook geen hittegloed sal hulle brand nie. 17Want die Lam wat in die middel voor die troon staan, sal hulle soos ‘n herder versorg en hulle na fonteine met lewende water lei, en God sal elke traan uit hulle oë vee.”

 

 

Preek

Goed, so Openbaring 7 is ‘n ingewikkelde teks. Ek het hierdie week tydens my voorbereiding vreeslik baie gesukkel met waar om te begin. Ek het vir 2 en ‘n half ure net gesit en gedink wat my eerste sin gaan wees. Gelukkig is die eerste sin nou verby, so nou kan ons begin. Openbaring 7 moet verstaan word binne die konteks waarin dit afspeel, so met ander woorde, ons moet na Hoofstuk 6 kyk.

In Hoofstuk 6 begin Johannes 6 verskillende seëls beskryf. Ek hoop regtig dat die getal 6 ‘n klokkie by julle sal lui. Hoekom 6? Wat is so merkwaardig aan 6? Onthou dat die getal 7 ‘n baie spesifieke “reine” en “volmaakte” simboliek het. Dit is ‘n getal wat oral reg deur Openbaring voorkom wat aandui dat dinge nou klaar, rein, volmaak en goed is. So in Openbaring 6 word daar van 6 seëls gepraat, want dit beteken dat dinge ‘nog nie’ klaar is nie. Dan is daar in Hoofstuk 7, wat ‘n kort verduideliking van ‘n spul mense wat bymekaar kom is, eers 144 000 (vers 1-8), en dan ‘n ontelbare skare (wat ons vanoggend gelees het), en dan die 7de seël. So wat ons vanoggend gelees het, gaan dan eintlik oor wat gebeur tussen seël 6 en 7 wat genoem word. Maar nou is die volgende vraag: Wat is hierdie 6 seëls wat dan genoem word? Wat beteken dit? Hoekom is hierdie 6 seëls belangrik? Kom ons kyk vinnig na hulle. Onthou ook dat ‘n seël iets is wat gebruik is om ‘n boekrol as eg te merk, om dit outoriteit en outentikheid te gee.

Seël nommer 1 is ‘n wit perd  met ‘n boogdraende ruiter wat ‘n oorwinningskroon dra, ‘n simbool van politieke mag, en uittrek as oorwinnaar en om te oorwin. Seël nommer 2 is dié van ‘n vuurrooi perd waarvan die ruiter ‘n groot swaard dra en die vrede van die aarde wegneem sodat mense mekaar kan doodmaak. Die vuurrooi perd staan dus vir die bloed van moord, en oorlog. Seël nommer 3 is dié van ‘n swart perd waarvan die ruiter met ‘n weegskaal koring en gars in rantsoene afmeet. Die swart perd staan vir die skaarste van hongersnood en die gepaardgaande swaar ekonomiese tye wat die meeste mense tref. Seël nommer 4 is dié van ‘n vaalgroen perd (die kleur van ‘n lyk) wie se ruiter die Dood is en ‘n kwart van die aarde doodmaak. Die vaal perd staan dus uiteraard vir die dood. Dan, die 5de seël is Johannes se visie op die lewens van dié wat doodgemaak is vanweë die woord van God en die getuienis wat hulle gelewer het. Hulle het hulle lewens as’t ware op die altaar geplaas en dít is waar hulle nou ná hulle dood is, onder die hemelse altaar. En die 6de seël bring ‘n groot aardbewing wat kosmiese ontwrigting veroorsaak – son, maan, sterre – wat al die aardbewoners van angs vir die toorn van God en die Lam laat wegkruip. Dit is die teken dat die einde naby is, dat alles dreig om te vergaan. Dit is ook ‘n eerste prentjie van die wederkoms van die Here Jesus.

Onthou, hierdie is alles ‘n visioen wat Johannes gekry het. In die grondteks praat hy van ‘n ‘gesig’ wat hy gesien het, wat ons vandag as ‘n visioen vertaal. So Johannes kry ‘n visioen van God, waar hy 6 dinge sien: ‘n wit perd, ‘n rooi perd, ‘n swart perd, ‘n groen perd, die lewens van die mense wat martelaars vir Christus was, en ‘n aardbewing, elkeen wat sy eie simboliese betekenis het: oorwinning, oorlog, hongersnood, dood, getuienis, en die einde wat naby is. Dis alles deel van die storielyn wat ons tot op hierdie punt in die storie bring.

Dan, net hierna sien Johannes ‘n skare van 144 000 mense, die diensknegte van God op aarde wat met ‘n merk op hulle voorkoppe geseël word. En dan, wat ons vanoggend gelees het, ‘n Ontelbare groot skare uit elke nasie, stam, volk en taal uit die groot verdrukking wat God aanbid in die hemel en deur die Lam versorg word. Dit is die inhoud van die groot prentjie wat Openbaring vir ons wil gee.

Die prentjie is van ‘n reeks groot konsentriese sirkels van die bewoners van die hemel. Op die buitenste ring staan al die engele. Nader aan die troon is die vier-en-twintig ouderlinge; nog nader is die vier lewende wesens; en voor die troon is die witgekleede martelare. Die martelare het pas hul lofsang tot God gesing en die engele neem daardie loflied en maak dit hul eie. “So laat dit wees,” sê die engele; hulle sê “Amen” op die martelare se lof. Dan sing hulle hul eie loflied en elke woord daarin is sinvol. Kom ons kyk bietjie dieper na vers 12: “Die lof, die heerlikheid en die wysheid, die dank en die eer, die krag en die sterkte kom ons God toe vir ewig en ewig.” Klomp dinge word aan God toegeskryf, so kom ons gesels bietjie meer oor elke aspek hiervan.

Eerstens, hulle skryf lof aan God toe. God is die Koning van die konings en die Here van die here; daarom moet aan hom lof gegee word. God is liefde maar daardie liefde moet nooit goedkoop gesentimentaliseer word nie; mense moet nooit die majesteit van God vergeet nie.

Hulle skryf heerlikheid en wysheid aan God toe. God is die bron van alle waarheid, die gewer van alle kennis. As mense wysheid soek, kan hulle dit net op twee paaie vind, deur hulle verstand te soek en op God te wag – en die een is net so belangrik soos die ander.

Hulle bied danksegging aan God. God is die gewer van verlossing en die voortdurende voorsiener van genade; hy is die Skepper van die wêreld en die voortdurende onderhouer van alles wat daarin is. Dit was die uitroep van die psalmis: “Loof die Here, o my siel, en moenie enige van sy weldade vergeet nie” (Ps.103:2). Shakespeare het gesê dit is skerper as ‘n slang se tand om ‘n ondankbare kind te hê. Ons moet toesien dat ons nooit skuldig is aan die lelikste en mees genadelose aan sondes, dié van ondankbaarheid nie. Openbaring 7 getuig van ons wat dankbaar moet wees vir God. Ons moet soos hierdie skare mense in Johannes se visioen ook God so prys uit dankbaarheid.

Hulle het eer aan God toegeskryf. God moet aanbid word. Dit mag wees dat ons soms aan God dink as iemand wat ons kan gebruik; maar ons moet die aansprake van aanbidding nie vergeet nie, sodat ons nie net dinge van God vra nie, maar onsself en alles wat ons het aan God aanbied. Nie net na God toe gaan wanneer ons in die nood is nie, maar ook wanneer alles in ons lewens goed gaan.

Hulle skryf krag aan God toe. God se krag word nooit minder nie en die wonder is dat dit in liefde vir mans gebruik word. God werk sy doel deur die eeue uit en op die ou end sal sy koninkryk kom.

Hulle skryf sterkte aan God toe. Die probleem van die lewe is om sterkte te vind vir sy take, sy verantwoordelikhede, sy eise. Die Christen sal kan sê: “Ek sal gaan in die krag van die Here.”

Daar is geen groter oefening in die lewe van toewyding as om te mediteer oor die lof van die engele en alles daarin vir onsself toe te eien nie.

Die groot menigte van die geseëndes is in wit klere. Die Bybel het baie te sê oor wit klere sowel as oor vuil klere. In die antieke wêreld was dit ‘n baie natuurlike prentjie, want dit was verbode om ‘n god te nader met klere wat onrein was. Die prentjie is nog verder versterk deur die feit dat wanneer ‘n Christen gedoop is, hy dikwels in nuwe wit klere geklee was. Hierdie klere is geneem om sy nuwe lewe te simboliseer en om dit te besoedel. Reinheid en onreinheid het ‘n massiewe rol gespeel in die antieke kulture waarvan ons vandag in die Bybel lees.

Jesaja sê: “6Ons almal het geword soos iets wat onrein is, soos ‘n besoedelde kledingstuk is al ons geregtighede. Ons almal het verwelk soos blare, en soos die wind het ons sondeskuld ons weggedra.” (Jes.64:6). Sagaria sien hoe die hoëpriester Josua geklee is in vuil klere en hoor hoe God sê: “Trek sy besmere klere uit… Kyk, Ek het jou sondeskuld van jou weggeneem, en Ek sal vir jou feesklere aantrek” (Sag.3: 1-5). Ter voorbereiding vir die ontvangs van die gebooie van God, beveel Moses die volk om hul klere te was (Eks.19:10,14). Die Psalmdigter bid tot God om hom deeglik van sy ongeregtigheid te was, om hom met hisop te reinig, om hom te was totdat hy witter is as sneeu (Ps.51:1-7). Die profeet hoor die belofte dat die sondes wat soos skarlaken is, so wit soos sneeu sal wees en die wat rooi soos bloedrooi was, sal wees soos wol (Jes.1:18). Paulus herinner sy mense in Korinte daaraan dat hulle gewas en geheilig is (1Kor.6:11).

Hier is ‘n prentjie wat deur die hele Skrif teenwoordig is, van die mens wat hul klere met sonde bevlek het en wat deur die genade van God gereinig is. Dit is van die grootste belang om te onthou dat hierdie liefde van God nie net ‘n mens van hul bevlekte klere vergewe nie, maar dit ook skoon maak.

Die lewe is soms baie, baie moeilik. Ons verstaan nie hoekom dit moeilik is nie, maar dit is. Die skrywer van Openbaring het geweet van trane. Hy het in ‘n tyd gelewe toe Christene wreed vervolg is. Openbaring 6:9-10 dui aan dat gedurende hierdie tyd baie Christene gemartel en vermoor is vir hul oortuigings. Ons lees: “ek [het] aan die voet van die altaar die siele gesien van dié wat doodgemaak is vanweë die woord van God en die getuienis wat hulle gelewer het. Hulle het met ‘n harde stem geroep: “Tot wanneer, heilige en ware Here, gaan U uitstel om u oordeel te voltrek, en ons bloed op die aardbewoners te wreek?”

Johannes wat Openbaring geskryf het was blootgestel aan mense wat in gladiatorputte gegooi is, deur wilde diere uitmekaar geskeur is, lewendig verbrand is. Hy het in ballingskap op die eiland Patmos, vriende en medegelowiges gehad wat baie gely het onder Romeinse heerskappy. Hy kon nie teenwoordig wees om hulle in hul lyding te troos nie. Hy kon net namens hulle bid en huil. Soms is dit al wat enigeen van ons kan doen. . . dit en bied ‘n woord van broodnodige aanmoediging.

Die lewe is soms baie, baie moeilik. Gee iemand om? Ja, iemand gee om. Die God van die hele skepping – die God van die hemel en die aarde – die God van alles wat beweeg en asemhaal – daardie groot God gee om vir jou seer, jou behoeftes, jou bekommernisse en myne. “God sal elke traan van hulle oë afvee.” Wat ons vanoggend in Openbaring 7 gelees het gee vir ons troos. En daardie troos is God se blote teenwoordigheid.

Let op hoe persoonlik en intiem daardie woordprentjie is, “God sal elke traan van hulle oë afvee.” Soos ‘n ma wat haar kind in haar arms hou wat vertroosting en bemoediging gee. Ten spyte van al sy krag en mag en majesteit, het die God van die Bybel die teer hart van die mees liefdevolle moeder of vader.

Tim Gustafson vertel van ‘n ouma in Burundi wat met trots twee foto’s vertoon, een van haar dogter en een van haar nuwe kleinseun. Tog is daar diep pyn in die ouma se gesig terwyl sy hierdie twee prente wys. Haar dogter het gesterf toe sy geboorte gegee het aan haar kleinseun.

‘n Vriend kom op om die foto’s te bewonder. Twee maande tevore het sy haar eie seun begrawe. Sy voel die ouma se pyn aan en neem haar gesig in haar hande en huil eenvoudig saam met haar. Al wat sy kan sê is: “Ek weet. Ek weet.”

God het in menslike vorm gekom, in die persoon van Jesus Christus, om ons pyne te deel. Hy is ons groot Trooster omdat Hy wel ons swakheid en ons hartseer ken. Hy het ons trane kom afvee terwyl hy sê: “Ek weet. Ek weet.”

Maar let op iets anders wat ons in Openbaring lees – God se baie intieme liefde word uitgedruk teenoor ‘n baie spesiale groep gelowiges. Dit is diegene wat deur die groot verdrukking gekom het toe daar baie lyding was vir die saak van Christus. Dit is diegene wie se klere in die bloed van die Lam gewas is. Nou is hulle almal in wit geklee voor die troon van God, en hy vee persoonlik elke traan af.

Dit is belangrik dat ons verstaan dat God se beloftes vir ‘n baie spesiale groep mense is. Baie van ons het ‘n pap soort geloof wat sê: “Alles is reg. Jesus het my lief, dit weet ek. Dit maak nie saak wat ek met my lewe doen nie. Hy vergewe altyd. Dit is waarvoor God is—om te vergewe.”

Maar daar is nog een ding om te sê: As God al ooit die trane van jou oë afgevee het, moet jy nie iemand anders vind wat seer het en dieselfde ding vir hom of haar doen nie?

God se liefde is ‘n baie intieme, persoonlike liefde. Maar liefde is ‘n tweerigtingstraat. Inderdaad, liefde op sy beste is nie net tussen ons en God nie, maar dit moet ook gedeel word – veral met diegene wat ook trane in hul oë het, sodat almal saam met hierdie ontelbare skare hul dankbaarheid aan God kan betoon.

Daar was ‘n man wat geskryf het oor die pyn om sy sewentienjarige dogter in ‘n motorongeluk te verloor. Daar is geen groter hartseer of verlies as dié van die verlies van ‘n kind nie. Hy skryf dat hy die gebeure van daardie aaklige nag al baie keer in sy gedagtes deurgegaan het, en gewonder wat hy anders kon gedoen het om te verseker dat sy dogter veilig by die huis kom. Hy noem dit die land van “Wat as.” Hy sê: “In werklikheid is die land van ‘Wat as’ egter nie ‘n goeie plek om te wees vir enigeen van ons nie. Dit is ‘n plek van spyt, tweede raai en hopeloosheid. Terwyl die hartseer werklik is en die hartseer voortduur, is die lewe beter en God word geëer as ons in die wêreld van ‘Wat Is’ woon.”

Om te kies om in die land van “Wat Is” te woon, beteken om God se beloftes te onthou dat Hy ons nooit sal verlaat nie. Dit beteken om vas te hou aan die belofte dat hierdie man oor wie ons nou gepraat het se dogter nou by God is, en sy sal nooit weer trane of hartseer of pyn ervaar nie. In die land van “Wat is” onthou hy dat God altyd teenwoordige hulp in moeilikheid is. En in die land van “Wat Is”, vind hy medegelowiges wat hom vertroosting en krag bied wanneer hy dit die nodigste het.

In watter land het jy onlangs gewoon? Die land van “Wat as” waar jy vasgevang voel deur wanhoop en hopeloosheid? Of die land van “Wat Is” waar jy jou krag en hoop vind in die God wat belowe om “elke traan van hulle oë af te vee”? Deur Jesus Christus bied God jou nou liefde en vertroosting en onwrikbare hoop vir die toekoms. Sal jy vandag daardie liefde glo en aanvaar?

Openbaring 7:17, die laaste vers wat ons vanoggend geles het: “17Want die Lam wat in die middel voor die troon staan, sal hulle soos ‘n herder versorg en hulle na fonteine met lewende water lei, en God sal elke traan uit hulle oë vee.”

Amen.